Αντί-Λογος
Συλλογικότητα
Υπαλλήλων Υπουργείου Εργασίας
“
κακοί
ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσία,
αυτοί
που ξεγελάστηκαν φταίγανε κατ' ουσίαν”
Μ. Ρασούλης
Με
ανακοίνωση του ο Σύλλογος Υπαλλήλων
του Υπουργείου Εργασίας μας ενημέρωσε
ότι οι εργαζόμενοι του Υπουργείου μας
«παραμένοντας πάντα στην πρώτη γραμμή
του αγώνα για την προστασία, προάσπιση
και προαγωγή των ατομικών, συλλογικών
και κοινωνικών δικαιωμάτων και
αντιστάθηκαν στην αυταρχική προσπάθεια
της κ. Γεροβασίλη να καταλύσει το
συνταγματικά κατοχυρωμένο απεργιακό
δικαίωμα, συμμετέχοντας δυναμικά στην
απεργία-αποχή».
Στην
συνέχεια όμως η συνδικαλιστική ηγεσία
του Υπουργείου μας διαπιστώνει ότι
αφενός οι συνάδελφοι και συναδέλφισσες
έχασαν την αποφασιστικότητα τους
αφετέρου μειώθηκε η μέχρι σήμερα δυναμική
του αγώνα μας με αποτέλεσμα την όλο και
μικρότερη συμμετοχή στην απεργία
αποχή»!!!! Υπενθυμίζει μάλιστα τις
επικείμενες κρίσεις για την κάλυψη
θέσεων τμηματαρχών και διευθυντών καθώς
και ότι «η αξιολόγηση αποτελεί πλέον
στοιχείο του ηλεκτρονικού φακέλου κάθε
υπαλλήλου που σχετίζεται όχι μόνο με
τις κρίσεις αλλά και με οτιδήποτε άλλο
- από μετατάξεις και κινητικότητα μέχρι
πειθαρχικές διαδικασίες»!!!!
Αναρωτιόμαστε
λοιπόν, η απεργία –αποχή που πραγματοποιήθηκε
το 2016 δεν αποτελεί στοιχείο του φακέλου
των υπαλλήλων; Ποιες πειθαρχικές διώξεις
έγιναν;
Η
συνδικαλιστική ηγεσία όχι μόνο δηλώνει
εμμέσως πλην σαφώς ότι ο αγώνας ηττήθηκε
αλλά δημιουργεί και ένα κλίμα φόβου και
υπονομεύει κάθε προσπάθεια για «παραμονή
στην πρώτη γραμμή του αγώνα». Μάλιστα,
λόγω συνδικαλιστικού ρεαλισμού
«κατανοούν» όσες και όσους θα συμμετέχουν
στην αξιολόγηση και δίνουν «άφεση
αμαρτιών».
Να
θυμηθούμε τις ανακοινώσεις παρατάξεων
που κατέκριναν συνδικαλιστές για την
συμμετοχή τους στην αξιολόγηση,
εκπροθέσμως. Να υποθέσουμε ότι η τυχόν
εμπρόθεσμη συμμετοχή συνδικαλιστών
είναι κατανοητή; Άλλωστε η δημοσιοϋπαλληλία
δεν αποδέχεται εμπρόθεσμες διαδικασίες
!!!
Όμως
το συνδικαλιστικό κίνημα και τα συλλογικά
του όργανα δεν υπάρχουν για να απαξιώνουν
τους συλλογικούς αγώνες ούτε για να
μοιράζουν κατανόηση στους συναδέλφους
και συναδέλφισσες. Ο ρόλος τους είναι
να προστατεύουν τα δικαιώματα τους αλλά
και τις συλλογικές διαδικασίες.
Αν
λοιπόν η συνδικαλιστική ηγεσία εκτιμά
ότι ο αγώνας ηττήθηκε τότε να αναλάβει
την συλλογική ευθύνη της ήττας και να
μην επιμερίζει την ευθύνη ατομικά,
μοιράζοντας συγχωροχάρτια. Διότι στους
κοινούς αγώνες και η νίκη και η ήττα
είναι συλλογική υπόθεση.
Αν
πάλι θεωρεί ότι ο αγώνας πρέπει να
συνεχιστεί, όφειλε να συγκαλέσει Γενική
Συνέλευση και να μεταδώσει το μήνυμα.