Στις 8 του Μάρτη 1857, οι εργάτριες στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, απεργούν και ζητάνε καλύτερες συνθήκες εργασίας, μείωση των ωρών εργασίας στις 10, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, άρση της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών, μεροκάματα ίσα με των κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών. Η διαδήλωση αυτή χτυπήθηκε άγρια και βάφτηκε στο αίμα.
Σήμερα, στην Ελλάδα, πλησιάζοντας την 8η Μάρτη του 2022, η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση, η ανεργία, η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, η καθήλωση των μισθών, η πανδημική κρίση, η μακροχρόνια λιτότητα οδηγούν συνεχώς τις γυναίκες στην ανεργία, την επισφάλεια και την φτώχεια. Η χώρα μας είναι στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα ισότητας των φύλων.
Οι γυναίκες παραμένουν τα θύματα πολλαπλών μορφών βίας γιατί ζουν μέσα σε ένα σύστημα που καλλιεργεί αυξανόμενο θεσμικό σεξισμό, την εντεινόμενη εκμετάλλευση και καταπίεσή τους.
Το ελληνικό metoo ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο την κουλτούρα βίας κατά των γυναικών που επικρατεί και στους χώρους εργασίας. Είναι οι χώροι όπου ο εργοδότης/άνδρας σε μια σχέση εξάρτησης και εξουσίας ασκεί πολλαπλές μορφές βίας, είναι εκεί που οι γυναίκες σιωπούν μπροστά στον φόβο της απόλυσης, της θυματοποίησής τους , στον φόβο των μηνύσεων από τους εργοδότες.
Η 70χρόνη γυναίκα ,θύμα της αναλγησίας της επιχείρησης lidl, η 70χρονη που έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό και πέθανε από τον καημό της, είναι το γυναικείο πρόσωπο της φτώχειας. Στις στατιστικές της φτώχειας προστίθενται περισσότερες από 47 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια το 2021, έτσι που θα φτάσουν συνολικά τα 435 εκατομμύρια.
Τα σωματεία είναι αυτά που μπορούν να εγγυηθούν την ισότητα και την ασφάλεια των εργαζομένων γυναικών στον κόσμο της δουλειάς. Οι αντι-σεξιστικές πολιτικές δεν μπορούν να σχεδιαστούν και να περιφρουρηθούν αόριστα, ούτε από την εργοδοσία, ούτε από ένα κράτος που νομοθετεί την ελαστική εργασία, που συμμετέχει επίσημα σε συνέδρια γονιμότητας και που ταυτίζει τις γυναίκες με την κοινωνική αναπαραγωγή. Η πραγματική χειραφέτηση των γυναικών δεν θα έλθει από πάνω, αλλά με αγώνες και μάχες που θα δοθούν από τις ίδιες τις γυναίκες και από το εργατικό κίνημα.
Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει δίπλα στις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος να αναδείξει και τις διεκδικήσεις των γυναικών για ισότητα, ίση αμοιβή, πλήρη απασχόληση, για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών .
Να αναλάβουν πρωτοβουλίες δημιουργίας εσωτερικών διαδικασιών και σημείων επαφής όπου θα καταφεύγουν οι εργαζόμενες για να καταγγείλουν περιστατικά κακοποίησης.
Να διεκδικήσουν:
-Τη μείωση του χρόνου εργασίας
-Την κατάργηση των ευέλικτων μορφών εργασίας και την προώθηση της πλήρους απασχόλησης για όλες και για όλους,
-Τη ισότητα στις αμοιβές
-Την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων που προωθούσαν και την ισότητα
·-Την στήριξη των θυμάτων έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας με ψυχολογική, νομική, με τη δημιουργία δομών με αδιάλειπτη λειτουργία, κατάλληλο και μόνιμο προσωπικό και πόρους.