"Κατ’ αρχήν χρειάζεται να κάνουμε μια παραδοχή: η πρόταση για διεκδίκηση εκπτώσεων μοιάζει εν πρώτοις να είναι εύλογη: ποιος/α δεν θέλει να εξασφαλίσει ότι θα πληρώνει λιγότερο για πράγματα που έχει ανάγκη, όταν οι μισθοί μας είναι καθηλωμένοι για πάνω από δέκα χρόνια και η ακρίβεια συνεχίζει να κατατρώει την αγοραστική μας δύναμη;
Καθώς και εμείς είμαστε άνθρωποι με αντίστοιχα προβλήματα, παραθέτουμε δύο σημεία που να εξηγούν το σκεπτικό μας:
Πρώτον και κυριότερο: Η δουλειά ενός σωματείου είναι να αγωνίζεται και να διεκδικεί και αυτό είναι ουσιαστικό ζήτημα. Η πρόταση που πέρασε από το ΔΣ, ήρθε ενώ έχουμε πίσω μας μια ολόκληρη περίοδο σκληρής ακρίβειας η οποία αναμένεται να συνεχιστεί, ενώ μπροστά βρίσκεται η επιστροφή στα πρωτογενή πλεονάσματα, με τη σχετική συζήτηση να έχει ανοίξει ήδη. Πόση συζήτηση και πόσες παρεμβάσεις έχουν γίνει αλήθεια από τα σωματεία μας για αυτά; Αντίστοιχα, ποια συζήτηση γίνεται για ουσιαστικές αυξήσεις στο δημόσιο; Ποια προετοιμασία έχει γίνει για την αντιμετώπιση της συνδεδεμένης πλέον με επιδόματα – τυράκια επίτευξης στόχων και την συνεπαγόμενη ανθρωποφαγία που αυτή θα επιφέρει; Ως Αντί-Λογος, επιχειρήσαμε να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση και δυστυχώς δεν υπήρξε η αναμενόμενη ανταπόκριση. Έχοντας υπόψη την γενική κατάσταση αδράνειας και απουσίας ενός στοιχειώδους σχεδιασμού που να επιχειρεί να συσπειρώσει τους συναδέλφους, δεν μας βρίσκει σύμφωνους μια πρόταση «διευκόλυνσης» κατά μόνας.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο ζήτημα: Σε ποιους απευθυνόμαστε; Στη σχετική συζήτηση στο ΔΣ συζητήθηκε η προοπτική να ζητήσουμε εκπτώσεις από φαρμακεία, βιβλιοπωλεία, εστιατόρια κ.α. Πέραν ότι οι υπηρεσίες μας παραμένουν - ακόμα - διασκορπισμένες (Σταδίου, Σολωμού) και άρα από που διεκδικούμε, όπως και πέραν του αν απευθυνόμαστε σε μικρά μαγαζιά ή σε μεγάλα (και ποιος αλήθεια, ο μικρός ή ο μεγάλος επιχειρηματίας αντέχει να κάνει καλύτερη προσφορά μέσα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση; ) υπάρχουν πιο σημαντικά ερωτήματα, που στο δικό μας μυαλό καθιστούν αμφίβολη την αποτελεσματικότητα της πρότασης:
Στα φαρμακεία, τα φάρμακα είναι διατιμημένα, τα ΜΗΣΥΦΑ έχουν χαμηλό περιθώριο κέρδους και άρα έκπτωσης (και από συζητήσεις με φαρμακοποιούς , ελέγχεται η νομιμότητα μιας τέτοιας κίνησης), χώρια που μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν… Στα βιβλιοπωλεία, υπάρχει ενιαία τιμή βιβλίου στους καινούργιους τίτλους (18 μήνες), άρα και εκεί υπάρχει περιορισμός. Η πρόταση για εστιατόρια δεν αξίζει καν σχολιασμού, κατά τη γνώμη μας. Οπότε θα πάμε γύρα στις καφετέριες διεκδικώντας να κερδίσουμε πχ 30 λεπτά στον καφέ και 50 στο σάντουιτς; Πόσα μπορούμε να εξοικονομήσουμε από μια τέτοια προσπάθεια και σε πόσα μαγαζιά θα πάμε για να την εξασφαλίσουμε; Μάλλον όχι πολλά και σε μια διαδικασία που στο δικό μας μυαλό μοιάζει να μην είναι ακριβώς «τιμητική» για το σωματείο μας , ειδικά όταν απουσιάζουν όσα προαναφέρθηκαν…
Ευχόμαστε καλή επιτυχία στους συναδέλφους που θα αναλάβουν αυτή την προσπάθεια. Για εμάς βαραίνουν άλλα πράγματα ως προτεραιότητες και δεν είναι επειδή είμαστε πλουσιότερες/οι.