Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 77 που δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ (Α'130), συστήνεται το νέο Υπουργείο «Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας», που είχε προαναγείλει προεκλογικά ο κ.Μητσοτάκης. Στο νέο Υπουργείο μεταφέρονται αρμοδιότητες από τα υπουργεία Εργασίας, Παιδείας αλλά και Δικαιοσύνης.
Το νέο Υπουργείο καλείται να υλοποιήσει το προνοιακό μέρος του μεσοπρόθεσμου πρόγραμματος της κυβέρνησης της ΝΔ, όπως αποτυπώνεται στο πόρισμα της επιτροπής Πισσαρίδη, το οποίο ρητά αναφέρει την ενοποίηση όλων των επιδομάτων με εξαίρεση το επίδομα ανεργίας, του επιδόματος αναπηρίας και του στεγαστικού σε αδύναμους οφειλέτες. Ειδικότερα, για τα αναπηρικά επιδόματα προτάσσει την καλύτερη στόχευσή τους. Αυτή η κοινωνική πολιτική εντάσσεται στο περίφημο «Ενεργητικό κοινωνικό κράτος που επιζητά συνέργειες μεταξύ του κράτους, της αγοράς και της "κοινωνίας των πολιτών". Σε αυτή την πολιτική αφήγηση και πρακτική, η επιδοματική πολιτική παρουσιάζεται ως αντικίνητρο, η όποια αναδιανεμητική πολιτική (επιδόματα) χαρακτηρίζεται αυθαίρετα ως «παθητική πολιτική», ενώ η «ενεργοποίηση» των φτωχών και των ανέργων επί της ουσία αφορά σε επιδότηση είτε του μισθολογικού είτε του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή επιδότηση των εργοδοτών. Όλα αυτά αποτέλεσαν ήδη από τη δεκαετία του 1990 την ιδεολογική βάση για την άσκηση μιας υπολειμματικής πολιτικής που απευθύνεται αποκλειστικά σε «ομάδες-στόχους» και παρέχουν ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας (Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα), εφόσον ο/η «δικαιούχος» πληροί τις σκληρές οικονομικές προϋποθέσεις των προγραμμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φτωχοποιημένες εργαζόμενες τάξεις μετατράπηκαν σε λήπτες διαφόρων pass, στην προηγούμενη διακυβέρνηση της ΝΔ.
Στο νέο υπουργείο δημιουργείται η Γενική Γραμματεία Δημογραφικής και Στεγαστικής Πολιτικής. Η κυβέρνηση δημιουργεί τις απαραίτητες δημόσιες δομές που θα επαναφέρουν σε μεταμοντέρνο περίβλημα την συντηρητική θέση σχετικά με την γυναίκα ως αναπαραγωγική μηχανή. Άλλωστε όπως είχε δηλώσει ο Πρωθυπουργός: “Θα είναι το υπουργείο – πυλώνας για να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό”. Σε κάθε περίπτωση, η αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών αποτελεί “κίνδυνο” για την οικογένεια και το δημογραφικό ζήτημα. Μιλάμε για την Κυβέρνηση που έχει ως μέλος της (υφυπουργό), υποστηρίκτρια της απαγόρευσης των αμβλώσεων. Μιλάμε για την Κυβέρνηση που κλείνει με κάθε ευκαιρία το μάτι σε φορείς, κινήσεις και πρόσωπα που υπερασπίζονται το “αγέννητο παιδί”, που δαιμονοποιούν τις γυναίκες που επιλέγουν διακοπή της κύησης κλπ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, σε συμβολικό και ιδεολογικό επίπεδο, ότι στον τίτλο του νέου Υπουργείου, η ισότητα των φύλων αντικαθίσταται από την οικογένεια.
Επίσης, συστήνεται η Γενική Γραμματεία Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πρόκειται για την συνένωση της άλλοτε Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, που η κυβέρνησης της ΝΔ το 2019 μετονόμασε σε Γενική Γραμματεία Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, και της Γενικής Γραμματείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μια υποβαθμισμένη γραμματεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης που στερείται οργανικών μονάδων και εργαζομένων. Κεντρικό σημείο της κυβερνητικής πολιτικής για την ισότητα είναι η αύξηση της γυναικείας απασχόλησης. Με διαυγή τρόπο το πόρισμα Πισσαρίδη, θέτει τις κυβερνητικές κατευθύνσεις, επισημαίνοντας ότι οι γεναιώδωρες παροχές του Δημοσίου Τομέα (άδειες μητρότητας, λοχείας, ανατροφής κλπ) αποτελούν αντικίνητρο για την προσέλκυση γυναικών εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς, θα πρέπει οι παροχές αυτές να εξισωθούν προς τα κάτω για να επέλθει ισορροπία και να αυξηθούν οι προσλήψεις γυναικών από τις επιχειρήσεις. Η πεμπτουσία των πολιτικών ισότητας της ΝΔ είναι η ένταξη του αδιάθετου και ανεκμετάλλευτου γυναικείου εργατικού δυναμικού στην απορρυθμισμένη ελληνική αγορά εργασίας, στους εργασιακούς χώρους όπου η εξουσία και η αυθαιρεσία των εργοδοτών είναι κυρίαρχη και ενισχύθηκε με τον ν. Χατζηδάκη. Σε αυτή την δραματική συνθήκη και με διαλυμένες τις δημόσιες δομές φροντίδας, οι εργαζόμενες καλούνται να «συμφιλιώσουν την επαγγελματική με την προσωπική τους ζωή», «συμφιλίωση» που θα περάσει μέσα από την απαλλοτρίωση των δικαιωμάτων τους. Ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. αυτή η κυβέρνηση έχει παρελθόν (2019-2023) και δεν φημίζεται για τον σεβασμό τους. Οι φράχτες, το έγκλημα /ναυάγιο στην Πύλο, η αντιμεταναστευτική πολιτική της, οι παράνομες αποτροπές των προσφύγων η σκληρή κατασταλτική πολιτική κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έχουν θέσει στο στόχαστρο τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Μιλάμε για την Κυβέρνηση, της οποίας μέλος της δεν δίστασε να “δώσει” στη δημοσιότητα στοιχεία της 12χρονης θύμα βιασμού, με αποτέλεσμα το παιδί να υφίσταται συνεχείς απειλες και επιθέσεις.
Τέλος, η στεγαστική πολιτική που ευαγγελίζεται η Κυβέρνηση βασίζεται απλώς σε αποτυχημένα προγράμματα για επιδότηση κατοικίας. Μιλάμε για το ίδιο πολιτικό προσωπικό που κατάργησε εν μια νυκτί τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας χωρίς να αντικατασταθεί με κάποια άλλη δομή υλοποίησης προγραμμάτων κοινωνικής κατοικίας. Σε συνδυασμό με το Airbnb, τις golden visa και τους πλειστηριασμούς, μιλάμε πλεόν για στεγαστική κρίση στην Ελλάδα, με το 40% περίπου του εισοδήματος των νοικοκυριών που δεν έχουν κατοικία, να αποτελεί δαπάνη ενοικίου.
Συμπερασματικά, η “αναβάθμιση” των πολιτικών για την οικογένεια, την ισότητα, την στέγαση, την κοινωνική συνοχή μέσω της ένταξης σε ένα Υπερυπουργείο θα λειτουργήσει ως “στάχτη στα μάτια” για να αποκρύψει την απουσία ουσιαστικών πολιτικών ή ακόμη χειρότερα την υιοθέτηση αντιδραστικών πολιτικών που γυρίζουν την κοινωνική πολιτική σε ένα είδος κρατικής φιλανθρωπίας. Ανεξάρτητα από τις δομές και τους πειρασματικούς των Κυβερνήσεων, μόνη απάντηση στα προβλήματα που βιώνούν οι λαικές μάζες είναι η συλλογική αντίδραση μέσα από τοπικά και ευρύτερα κινήματα υπεράσπισης των κοινωνικών μας δικαιωμάτων.