Στο ίδιο καράβι ταξιδεύουμε όλοι. Και κάθε φορά που πετάνε κάποιους από εμάς στη θάλασσα, αυτούς που κάθε φορά μοιάζουν οι πιο αδύναμοι, να θυμόμαστε ότι όσο το καράβι δεν αλλάζει ρότα, είναι θέμα χρόνου να πετάξουν κι άλλους, να πετάξουν κι εμάς.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του 36χρονου Αντώνη Καρυώτη, , το βράδυ της Τρίτης στο λιμάνι του Πειραιά από μέλη του προσωπικού του πλοιου BLUE HORIZON της ATTICA GROUP μπορεί να διαβαστεί με δυο τρόπους:
Η πρώτη οπτική είναι να δούμε το συμβάν ως μια άτυχη στιγμή ενός ανθρώπου, ως άλλο ένα μεμονωμένο “περιστατικό”. Ήδη το αρχικό αφήγημα της εταιρίας που αναμάσησαν τα συστημικά ΜΜΕ μιλούσε για κάποιον ...που γλίστρησε. Στη συνέχεια, το κυρίαρχο αφήγημα που συμπυκνώνεται στις δηλώσεις του αρμόδιου Υπουργού Βαρβιτσιώτη είναι ότι “λυπούμαστε, είναι τραγικό, αλλά μην την πληρώσουν και οι άνθρωποι που απλώς έκαναν τη δουλειά τους”. Σε τελική ανάλυση, για όλα πιθανόν να φταίει ο ...απάνθρωπος νάυτης που έδωσε την τελευταία σπρωξιά στον Αντώνη. Μήπως όμως αυτός τελικά θα μπορούσε να είναι ο καθένας/καθεμία μας; Μήπως είμαστε δυνητικά όλοι “ύπαρχοι”; Τι, όχι;;;
Αυτό το αφήγημα δυστυχώς έχει γερά θεμέλια στην υπάρχουσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση, στα χαμηλά ένστικτα του κόσμου που καλλιεργούνται ύπουλα και έντεχνα από το σύστημα και θρέφουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και κανιβαλισμό. Έχουμε άλλωστε συνηθίσει στο θάνατο (ή προσπαθούν να μας κάνουν να τον συνηθίσουμε. Πότε ένας Ρομά “για 20€ βενζίνη” ή ένα “κλεμμένο αμάξι”, πότε ένας “υποτιθέμενος χρήστης” στην Ομόνοια, (που αν δεν υπήρχαν βίντεο θα περνούσε ως τέτοιος), πότε κάποιος από ένα χείμαρρο ή μια πυρκαγιά «γιατί έτσι είναι πλέον το κλίμα». Κάθε τόσο ένας άνθρωπος “για ένα ασθενοφόρο που δεν υπήρχε” ή πολλοί μαζί σε ένα τρένο που μέχρι να συγκρουστεί «όλα πήγαιναν μια χαρά», κάθε τόσο μια εκατόμβη άγνωστων πνιγμένων «που δεν χωράνε εδώ», χιλιάδες από εμάς στο διαλυμένο ΕΣΥ «γιατί το καλοκαίρι δεν κολλάει». Και ο κατάλογος είναι μακρύς…
Η δεύτερη οπτική είναι να δούμε και αυτό το έγκλημα ως τραγική κατάληξη ενός συστήματος που μας μετατρέπει σε γρανάζια μιας καλοκουρδισμένης μηχανής παραγωγής κέρδων για λίγους. Ο άνθρωπoς που έσπρωξε τον Αντώνη πιθανώς να είναι ένας μεροκαματιάρης όπως λέει ο Υπουργός, ο οποίος εργάζεται ατελείωτες ώρες χωρίς ρεπό και ξεκούραση. Όμως από ότι φαίνεται, “για ένα κομμάτι ψωμί” στον καπιταλισμό, δεν φτάνει μόνο η δουλειά. Για ένα κομμάτι ψωμί, πρέπει να κάνεις τα πάντα για να φτάσει το πλοιο γρηγορότερα στην Κρήτη, να κοπούν περισσότερα εισιτήρια, να αυγαταίνουν τα κέρδη του αφεντικού. Για ενα κομμάτι ψωμί το σύστημα μας θέλει κτήνη που ασκούν την όποια εξουσία τους πάνω στους περισσότερο αδύναμους. Για ένα κομμάτι ψωμί, σπρώχνεις στο κενό τον Αντώνη αλλά περιμενεις όσο χρειάζεται την τηλεπερσόνα...
Οσο και να θελούν να κουκουλωθούν οι αιτίες και αυτού του εγκλήματος, έχουμε μάτια και βλέπουμε, αυτιά και ακούμε, νού και σκεφτόμαστε. Τα ξερόχορτα που δεν καθαρίστηκαν, τα αντιπλημμηρικά που έμειναν στα μισα, ο καταπέλτης που έκλεισε χωρίς τον τελευταίο επιβάτη, η τηλεδιοίκηση που δεν εγκαταστάθηκε δεν είναι ούτε εγκληματικές αμέλειες, ούτε μεμονωμένα περιστατικά. Είναι θεμελιώδεις επιλογές του συστήματος, που θέλει το χρήμα να “επενδύεται” αποδοτικα και να φέρνει επενδυτικές βαθμίδες. Οχι σε δέντρα και δάση, όχι στην ασφάλεια του λαού των πόλεων και της υπάιθρο, όχι σε “λαθραίους”, “διαφορετικούς” και “ανάπηρους”. Και αυτό το σύστημα πρέπει να γκρεμίσουμε αν θέλουμε να σταματήσουμε τον κατηφορο.
Για τον Αντώνη που ήθελε μια ζωη να ταξιδέυει, για κάθε Αντώνη της τάξης μας, θα συνεχίσουμε να σκαρφαλώνουμε στους καταπέλτες.
Και αν είμαστε πολλοί, θα τους ανοίξουμε διάπλατα.
Κανένας/καμία/κανένα μας έξω από το καράβι. Όσο και αν λυσσάτε!