Ανακατασκευή WC στο Υπουργείο Εργασίας : Ο εμπαιγμός έχει ξεπεράσει κάθε όριο

Σχεδόν 3 μήνες από την έναρξη των εργασιών ανακατασκευής των WC της πτέρυγας Α της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου (και 1,5 περίπου μήνα από την μας προηγούμενη ανακοίνωσή μας, («Ποιος νοιάζεται για τους εργαζόμενους στο Υπουργείο Εργασίας»), η κατάσταση που βιώνουμε όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί, αλλά για την ακρίβεια έχει γίνει ακόμα χειρότερη. Και αν συνυπολογίσουμε τον εμπαιγμό της παντελούς απουσίας ενημέρωσής μας όσον αφορά την πρόοδο - ή πιο σωστά, τη διακοπή - των εργασιών, τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Στις συζητήσεις στους διαδρόμους και τα γραφεία όλοι παραδεχόμαστε πως αυτή η κατάσταση είναι προσβλητική και προβληματική, χρειάζεται οπότε να το δηλώσουμε καθαρά και να την αντιμετωπίσουμε αντιστοίχως .

Ως γνωστόν, εδώ και περίπου 1 μήνα, εξίσου άξαφνα με την έναρξή τους, οι εργασίες ανακατασκευής απλά … διακόπηκαν. Υπενθυμίζουμε πως όσο αυτές γινόντουσαν, ήταν εντός ωραρίου των Υπηρεσιών, με τρομερό θόρυβο, σκόνη και καρότσια με μπάζα να κυκλοφορούν από γραφείο σε γραφείο και να μεταφέρονται με τα ασανσέρ. Αντίστοιχα οι εργάτες, χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας, αποτελούσαν ένα ζωντανό παράδειγμα παραβίασης της εργατικής νομοθεσίας μέσα στο Υπουργείο Εργασίας. Και ενώ οι υπάλληλοι που υπηρετούμε στο κτίριο, αλλά και η νεοσυσταθείσα Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας (ΕΥΑΕ), ζητούσαμε να ληφθεί μέριμνα ώστε να γίνονται οι εργασίες χωρίς να παρακωλύεται η λειτουργία της Υπηρεσίας και να τίθενται σε κίνδυνο οι εργαζόμενοι, αντί να γίνουν οι αναγκαίες ενέργειες,  το έργο απλώς σταμάτησε. Χωρίς επίσημη ενημέρωση για τη διακοπή, χωρίς ενημέρωση ως προς το γιατί έγινε αυτό και φυσικά χωρίς να έχουμε καμία ενημέρωση ως προς το αν και πότε θα επανεκκινήσουν. Εν ολίγοις, το Υπουργείο βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν πριν ξεκινήσει το έργο - καθώς έχουν τεθεί εντελώς εκτός λειτουργίας οι μισές τουαλέτες σε 1^ο και 2^ο όροφο -, ενώ συνολικότερα τουλάχιστον το 1/3 των WC του κτιρίου βρίσκεται εκτός λειτουργίας, (με τη λέξη «λειτουργούν» να αποτελεί ευφημισμό για αρκετές από αυτές που είναι διαθέσιμες).

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την όλη κατάσταση αντιστοιχεί προφανώς στον ΕΦΚΑ, στον οποίο ανήκει το κτίριο και ο οποίος δεν ενημέρωσε ποτέ ως προς το γιατί διακόπηκαν οι εργασίες, ακόμα και όταν του ζητήθηκε αυτό εγγράφως από την ΕΥΑΕ. Εξίσου σημαντική όμως είναι και η αδιαφορία που επιδεικνύει η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου, καθώς μέχρι στιγμής έχει κωφεύσει σε τουλάχιστον τρία αιτήματα συνάντησης που έγιναν από το ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων του Υπουργείο Εργασίας. Δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι πως το νεότερο αίτημα που εστάλη το πρωί της Δευτέρας 27.5 θα έχει καλύτερη τύχη, το μέχρι τώρα δείγμα είναι σαφές και μοιάζει παράλογο να περιμένουμε κάτι διαφορετικό – εκτός αν αρχίσουμε να καθιστούμε σαφές ότι δεν θα παραμείνουμε θεατές του έργου που παίζεται σε βάρος μας.

Η κατάσταση που επικρατεί στο Υπουργείο είναι και εξευτελιστική και ανθυγιεινή. Ζούμε καθημερινά το φαινόμενο να περιφερόμαστε σε διάφορους ορόφους  (μέχρι πρόσφατα κουβαλώντας το χαρτί υγείας που φέρναμε εμείς, καθώς αυτό επανήλθε στις ζωές μας μόλις την προηγούμενη βδομάδα μετά από απουσία μηνών), χωρίς καμία βεβαιότητα πως η τουαλέτα που χρησιμοποιήσαμε σήμερα θα είναι διαθέσιμη και αύριο. Και είναι επίσης προφανές ότι ο συνωστισμός πολλών ανθρώπων σε κοινό χώρο αποτελεί ανθυγιεινό  παράγοντα. Αξίζει να σημειωθεί δε ότι όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μια εποχή όπου η «αξιολόγηση»  για την αποδοτική εργασία των δημοσίων υπαλλήλων επιχειρείται να περάσει μέσω μπαράζ αγωγών σε βάρος των σωματείων που αντιστέκονται.

Τα ερωτήματα είναι σαφή και απαιτούν αντίστοιχα σαφείς απαντήσεις: 

Γιατί σταμάτησαν οι εργασίες στο Υπουργείο; 

Πότε θα ξαναξεκινήσουν; 

Πότε θα γίνουν εργασίες για την πτέρυγα Β; 

Θεωρεί η πολιτική ηγεσία ότι αυτή η κατάσταση είναι αξιοπρεπής;

Η συλλογικότητά μας έχει ζητήσει  να συνεδριάσει το ΔΣ του Συλλόγου και να παρθεί απόφαση για κινητοποίηση αν συνεχίσουν να μας αγνοούν ή δεν πάρουμε καθαρές απαντήσεις από τους αρμόδιους. Το αν θα τις έχουμε δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ζήτημα αξιοπρέπειας. Το να ανεχόμαστε τον ευτελισμό δεν είναι ποτέ δωρεάν, αλλά προετοιμασία για το επόμενο αντίστοιχο βήμα. Είναι ζήτημα ουσίας το Υπουργείο Εργασίας να αποτελεί πρωτοπόρο στην πλήρη εφαρμογή των κανόνων υγείας και ασφάλειας και όχι παράδειγμα προς αποφυγή.