https://antiracistfestival.gr/2024/06/26/to-plires-programma-toy-25oy-antiratsis/
Από την Πύλο ως την Παλαιστίνη δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
5,6,7 Ιούλη, στο άλσος Γουδή
Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας γίνεται φέτος 25 χρονών! Σε αυτό το 1/4 του αιώνα έχει γίνει μάρτυρας πολλών αγώνων, διεκδικήσεων, καταλήψεων, απεργιών: από το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, τα κινήματα πόλης, το φεμινιστικό, το lgbtqi+, το οικολογικό, το συνδικαλιστικό, το φοιτητικό. Το Φεστιβάλ, έχει βάλει ένα μικρό λιθαράκι στη συγκρότηση και την προώθηση των αγώνων αυτών.
Σε μια εποχή που ο δηλωμένος στόχος της κυβέρνησης είναι να μας διαιρεί, με τις πολιτικές που συνδυάζουν την εντεινόμενη εργατική φτώχεια και τον καλλιεργούμενο ανταγωνισμό των διαφόρων επιδομάτων, των μπόνους κι άλλων ευφάνταστων οικονομικών «βοηθημάτων», με την ανάγκη για 2 και 3 δουλειές για την επιβίωση, οι εργαζόμενες κι οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε τη φτώχεια και τον πόλεμο, που οι ίδιες οι κυβερνήσεις μας σπέρνουν και σε άλλες μεριές του πλανήτη.
Οι πρόσφυγες κι οι προσφύγισσες, της γης οι κολασμένοι, είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, που βρέθηκαν στη «λάθος πλευρά της ιστορίας» χωρίς να έχουν δικαίωμα άλλης επιλογής.
Ως εργατικό κίνημα δεν μπορούμε να σταθούμε αδιάφορες-αδιάφοροι απέναντι στους πρόσφυγες και στους μετανάστες-τριες.
Ιδιαίτερα σε μια εποχή, κατά την οποία, μόλις ένα χρόνο πριν και μόλις λίγα μίλα από την Πύλο «βυθίζεται» σκάφος με 700 ανθρώπους, γλυτώνουν μόλις 100 και αντί οι εκατοντάδες νεκροί της Πύλου να βρουν στοιχειώδη δικαίωση, σε μια υπόθεση που μέχρι και η Frontex καταλογίζει ευθύνες στους χειρισμούς του ελληνικού λιμενικού, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επιχειρεί να καμουφλάρει ακόμα μια φορά την αλήθεια,κατασκευάζοντας ενόχους, 9 κατατρεγμένους μετανάστες από αυτούς που γλύτωσαν από τη θάλασσα, αλλά όχι από τις πολιτικές της Ευρώπης-Φρούριο, δεν μπορούμε να σιωπήσουμε!
Το φετινό 25ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα γίνει, στη σκιά του πολέμου στην Παλαιστίνη.
Σε μια εποχή που δίπλα μας, στη μαρτυρική Παλαιστίνη, από το 1948 δολοφονείται όχι μόνο η ειρήνη, όχι μόνο η δικαιοσύνη, αλλά και ένας ολόκληρος λαός, ως εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να είμαστε ούτε ουδέτεροι, ούτε αδιάφοροι, ούτε ουδέτερες, ούτε αδιάφορες!
Μπροστά στην αγριότητα της γενοκτονίας και την οικονομική διευκόλυνσή της από πανεπιστήμια, εταιρίες, κυβερνήσεις, χιλιάδες νέες και νέοι στις ΗΠΑ πιάνουν το νήμα όσων είχε πει ο Μάριο Σάβιο, σε εκείνη την ομιλία-σύμβολο του αμερικανικού φοιτητικού ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του ’60:
«Έρχεται μια στιγμή που η λειτουργία της μηχανής γίνεται τόσο απεχθής, που σε αρρωσταίνει και σε αηδιάζει τόσο στη ψυχή, ώστε δεν μπορείς να συμμετέχεις σε αυτήν! Δεν μπορείς να είσαι μέρος της ούτε καν παθητικά! Και τότε πρέπει να ρίξουμε τα σώματά μας πάνω στα γρανάζια και πάνω στους τροχούς… πάνω στους μοχλούς, πάνω σε όλο τον μηχανισμό, και πρέπει να τον κάνουμε να σταματήσει!»
Στο 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα συμμετείχαν περίπου 25 μεταναστευτικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις, ενώ οι επισκέπτες του ήταν περίπου 2.000. Το 24ο φεστιβάλ είχε περίπου 30.000 επισκέπτες ενώ συμμετείχαν περίπου 180 οργανώσεις: μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, αντιφασιστικές, φεμινιστικές, LGBTQI+, οικολογικές, συνδικαλιστικές, φοιτητικές, κινήματα πόλης.
Ας είμαστε περισσότεροι/ες/α στο 25ο! Ως ΑντιΛογος,σας καλούμε να συμμετέχουμε και να ενισχύσουμε την προσπάθεια. Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο!