Με τους συλλογικούς αγώνες για πραγματικές αυξήσεις & επιστροφή των δώρων, να αντισταθούμε στον κατακερματισμό και τη διάβρωση.
Συμμετέχουμε στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 11/12 από 12 το μεσημέρι και στην συγκέντρωση 1μμ στο Υπουργείο Οικονομικών
Για δεύτερη χρονιά, προχωρά και στο Υπουργείο μας η διαδικασία καταβολής των bonus. Και καθόλου τυχαία, όπως είχαμε επισημάνει και πέρυσι στην ανακοίνωση μας , μαζί της επανήλθαν ακμαίες οι τάσεις κατακερματισμού και αύξησης της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ συναδέλφων. Ως γνωστόν, η χρόνια λιτότητα και η σκόπιμα αχαλίνωτη ακρίβεια έχουν συντελέσει στην κρίση κόστους ζωής που βιώνουμε. Πατώντας σε αυτές και συνεπικουρούμενος από το «αξιακό» πλαίσιο του ατομισμού και των πραγματικών αδυναμιών του συνδικαλιστικού κινήματος, ο μηχανισμός «κινήτρων και ανταμοιβής» έρχεται να χτίσει ένα κλίμα αντιπαλότητας και συγκρούσεων, αλλά και να διαμορφώσει ένα διαφορετικό ιδεολογικό πλαίσιο στάσεων και συμπεριφορών μεταξύ συναδέλφων. Ακόμα και αν, αποφύγαμε φέτος το φαινόμενο του οριζόντιου αποκλεισμού υπηρεσιών από την παροχή (στο Υπουργείο μας, γιατί αλλού δεν είναι έτσι), οι διαδικασίες ανισοτήτων μεταξύ συναδέλφων ίδιας βαθμίδας και μεταξύ όσων βρίσκονται σε διαφορετική θέση στην ιεραρχία καλα κρατούν. Κάπως έτσι, διαμορφώνεται μια διαβρωτική κατάσταση, την οποία χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ως τέτοια για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε.
Υπενθυμίζουμε πρώτα απ’ όλα πως, σε αντίθεση με τον υποτιθέμενο «αξιοκρατικό» του χαρακτήρα, το bonus είναι δομικά άνισο και αναξιοκρατικό και αυτό προκύπτει με πολλούς τρόπους. Ο πλέον προφανής είναι ότι, καθώς η στοχοθεσία εγκρίνεται καταρχήν από τον αρμόδιο Υπουργό και τελικά με πράξη Υπουργικού Συμβουλίου, υπηρεσίες μένουν ή μπορεί να (ξανά)μείνουν οριζόντια εκτός ανταμοιβής, ανεξαρτήτως της δουλειάς τους και αν οι υπάλληλοί τους «αξιολογήθηκαν» ατομικά. Πολύ περισσότερο όμως, μια ματιά στο μέγεθος των αποκλίσεων που εμφανίζονται ανάμεσα στα ποσά που διατίθενται ακόμα και μεταξύ διευθύνσεων στις ίδιες γενικές γραμματείες είναι υπεραρκετή: εντός του φορέα εμφανίζονται «καλύτερες» και «χειρότερες» υπηρεσίες. κάτι που εξευτελίζει τον κοινωνικό ρόλο που επιτελούμε (όσο μας επιτρέπεται πλέον) και στρώνει το δρόμο για την διαμόρφωση «κερδισμένων» και «χαμένων» , με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και τέλος αλλά όχι ασήμαντο, το πλαφόν των αμοιβών των χαμολόμισθων συναδέλφων/ισσών είναι de facto χαμηλότερο από όσους βρίσκονται υψηλότερα στην ιεραρχία. Ανεξαρτήτως της δουλειάς που έχουν βγάλει, παρά το ότι είναι χαμηλότερα αμειβόμενοι και άρα κατά τεκμήριο σε μεγαλύτερη ανάγκη, ανεξαρτήτως του αν οι προϊστάμενοί τους έχουν κριθεί ή όχι... Εν ολίγοις, «όλοι εναντίον όλων» ή ακριβέστερα «διαίρει και βασίλευε».
Απόλυτα συνδεδεμένα με τα παραπάνω, η διαδικασία στοχοθεσίας και «ανταμοιβής» προφανώς δεν έχει να κάνει με τις εσωτερικές ανάγκες των υπηρεσιών και τη βελτίωση της λειτουργίας τους. Αντίθετα, πρόκειται για μια εξωγενή και από τα πάνω διαδικασία στην οποία η ηγεσία θέτει στόχους με βάση την πολιτική της (της ίδιας δηλαδή που οδηγεί εμάς σε φτωχοποίηση και τις δημόσιες υπηρεσίες σε υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση) και οι υπάλληλοι θα πιεζόμαστε να τις εφαρμόσουμε για να πάρουμε το καρότο του bonus, υπό το μαστίγιο του αποκλεισμού καθώς υπάρχει η δομική πρόβλεψη διανομής του 60% από (γενικούς) διευθυντές/ντριες… Αυτό το πλαίσιο αναμένεται να γίνει ακόμα πιο αυστηρό και περιορισμένο ως προς την επιλεξιμότητα με βάση το νέο σύστημα κινητροδότησης, ενώ προβλέπεται και ο πλήρης αποκλεισμός των απείθαρχων που δεν συμμετέχουν στην αξιολόγηση (όλων αυτών που τόνιζαν και τονίζουν πως η αξιολόγηση είναι επιθετικό μέτρο που δεν έχει να κάνει με την καλύτερη λειτουργία του δημοσίου...).
Απέναντι σε όλα αυτά, χρειάζεται να απαντήσουμε συλλογικά. Να σκεφτούμε ως εργαζόμενοι που βρισκόμαστε σε μόνιμη θέση άμυνας, όχι σαν «επωφελούμενοι» που κοιτάνε να κερδίσουν περιορίζοντας τα μερίδια των υπολοίπων. Να αποκρούσουμε κάθε ρητορική διαχωρισμού μεταξύ συναδέλφων σε «άξιους» και μη, την ώρα που μετράμε το αν θα ανάψουμε καλοριφέρ και αν θα έχουμε να πληρώσουμε ενοίκιο. Εκτός όλων των άλλων και κυριολεκτικά μιλώντας, το bonus δεν είναι υπερωριακή αμοιβή και δεν σχετίζεται με το αν κάποιος δούλεψε περισσότερες ή λιγότερες ώρες…
Όμως, η μόνη καθαρή απάντηση σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να είναι ο αγώνας για τη διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων και της επαναφοράς του 13ου και 14ουμισθού, τα αιτήματα για τα οποία κινητοποιηθήκαμε μαζικά στην απεργία στις 20/11 και χρειάζεται να συνεχίσουμε να κινητοποιούμαστε. Θυμίζουμε ότι η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο επιβλήθηκε ως έκτατο δημοσιονομικό μέτρο στην αρχή των μνημονίων και μόνο ως τέτοιο δικαιολογήθηκε ακόμη και από τα Δικαστήρια της χώρας μας. Στην Ελλάδα των υπερπλεονασμάτων και του 3% του προυπολογισμού σε εξοπλισμούς, για ποιο λόγο δεν επανέρχονται τα δώρα στο Δημόσιο; Όταν και ο φετινός προϋπολογισμός προβλέπει φορομπηξία (ειδικά μέσω των έμμεσων φόρων), απουσία προστασίας από την ακρίβεια για τον κόσμο της εργασίας και υποβάθμιση/ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών τις οποίες τελικά πληρώνουμε από την τσέπη μας, η εικόνα γίνεται πλήρης: το bonus είναι ένα άδικο, άνισο μέτρο και αποτελεί ένα αβέβαιο ποσό που δεν αντισταθμίζει τις απώλειες που έχουμε υποστεί και στις περισσότερες των περιπτώσεων θα αξιοποιηθεί κυρίως για να μπαλώσει τρύπες.
Να συνεχίσουμε διεκδικητικά, με επόμενο σταθμό την στάση εργασίας στις 11/12 και πιέζοντας για κλιμάκωση των αγώνων.