52 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι όσο ποτέ επίκαιρο!
Τα συνθήματα των φοιτητών αντηχούν ακόμη. Η ηχώ τους δυναμώνει τους σημερινούς αγώνες μας.
Η αλληλεγγύη των πολιτών έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε στηρίζοντας με όλες μας τις δυνάμεις τα λαϊκά αιτήματα της εποχής μας
Η φασιστική βία των αρμάτων μάχης ευτυχώς δεν είναι πια παρούσα, όμως ο φασισμός και η καταστολή απέναντι σε κάθε φωνή που ορθώνει ανάστημα είναι ακόμη εδώ με πιο ματαμοντέρνες εκδοχές. Οι προσπάθειες να μπουν στο γύψο τα δικαιώματά μας με άγρια καταστολή σε νεολαία και εργαζόμενους, πειθαρχικές διώξεις, παρακολουθήσεις και υποκλοπές και επιστροφή του μιλιταριστικού πνεύματος βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Οι νέοι και οι νέες που έβαλαν τα σώματα τους εμπόδιο στην κτηνωδία της χούντας είναι φάροι για όσους αγωνίζονται σήμερα, συχνά μόνοι/ες και κόντρα στο ρεύμα της εποχής, για να συμπαρασταθούν στους λαούς που αγωνίζονται για λευτεριά, στους εργάτες που παλεύουν για ψωμί, στα παιδιά που διψούν για γνώση και ζωή.
Το Πολυτεχνείο ζει
Στους αγώνες των συγγενών των νεκρών στα Τέμπη και όλης της κοινωνίας που στέκεται στο πλευρό τους για δικαιοσύνη
Στην κραυγή των χιλιαδων ανθρώπων που στέκονται στην σωστή πλευρά της ιστορίας, απαιτώντας Λευτεριά στην Παλαιστίνη και σε κάθε λαό που καταπιέζεται
Στις καθημερινές μάχες των εργαζομένων στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια για υγεία, παιδεία, δημόσια αγαθά για όλους
Στην αποφασιστικότητα των απεργών στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στην πάλη για δουλειά με αξιοπρέπεια
Στο χαμόγελο όσων νιώθουν διαφορετικοί και δεν φοβούνται για αυτό
Στους χιλιάδες άγνωστους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που κυλούν τον τροχό της ιστορίας, προσπαθώντας καθημερινά να αλλάξουν τον ρου της
Στις καθημερινή πάλη κατά του φασισμού, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας
Συνεχίζουμε!
Για το Πολυτεχνείο του 1973
Για τα Πολυτεχνεία του παρόντος και του μέλλοντος
Για τις μικρές και μεγάλες νίκες που έρχονται!