Ο προϋπολογισμός του 2026, που αναμένεται να ψηφιστεί προσεχώς, σηματοδοτεί μια νέα κλιμάκωση του αντικοινωνικού προσανατολισμού της κυβέρνησης. Πίσω από τις θριαμβολογίες περί «ανάπτυξης», αποτυπώνεται η εδραίωση της λιτότητας, η υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους και η μεταφορά πόρων στο κεφάλαιο και στις στρατιωτικές δαπάνες. Οι ταξικές ανισότητες βαθαίνουν και οι εργαζόμενοι/ες μένουν χωρίς ουσιαστική προστασία, ενώ η χώρα δεσμεύεται σε έναν επικίνδυνο δρόμο γεωπολιτικών δεσμεύσεων.
Η εμμονή στα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, μια κληρονομιά της μεταμνημονιακής επιτήρησης, σημαίνει πρακτικά συνέχιση της ίδιας συνταγής: έμμεσοι φόροι που χτυπούν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, περιορισμός των κοινωνικών δαπανών και άρνηση οποιασδήποτε ουσιαστικής φορολόγησης των υπερκερδών.
Παρά την ονομαστική αύξηση του συνολικού προϋπολογισμού, οι πόροι που φτάνουν στις κοινωνικές ανάγκες μειώνονται. Η Υγεία υποχρηματοδοτείται, η Παιδεία παραμένει στα όρια της επιβίωσης, η επιχορήγηση για την εργασία και το κοινωνικό κράτος μένει στάσιμη ή μειώνεται, οι στρατιωτικές δαπάνες όμως αυξάνονται κατά 30%.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ένα ήδη υποστελεχωμένο Υπουργείο, με κρίσιμες κοινωνικές αρμοδιότητες, το οποίο βλέπει μείωση της χρηματοδότησής του κατά 217 εκατ. ευρώ. Αυτό μεταφράζεται, σε λιγότερους πόρους για δομές παιδικής προστασίας, πίεση στα προγράμματα για την οικογένεια, ελλιπή χρηματοδότηση δράσεων για την ισότητα και την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, αδυναμία ενίσχυσης της κοινωνικής κατοικίας.
Παρομοίως, στον χώρο της εργασίας η κατάσταση επιδεινώνεται: η αδήλωτη εργασία, τα εργατικά ατυχήματα και η επισφάλεια αυξάνονται, αλλά η οριακή αύξηση στις πιστώσεις για παροχές προς τους/τις εργαζόμενους/ες του Υπουργείου και της Επιθεώρησης Εργασίας δεν επιτρέπει καμία ουσιαστική ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και των υποδομών και μέσων τους.
Την ίδια στιγμή, οι κυβερνητικές εξαγγελίες «στήριξης» προσβάλλουν τον κόσμο της εργασίας. Προβάλλονται ως ανακούφιση, αλλά δεν αγγίζουν καν τη σκληρή πραγματικότητα της ακρίβειας, με τον πληθωρισμό στα τρόφιμα να φτάνει το 13% το 2025.
Τα μέτρα αυτά περιορίζονται σε:
· 250 € τον χρόνο σε συνταξιούχους και μάλιστα με εισοδηματικά κριτήρια,
· 16 € καθαρή αύξηση στους δημοσίους υπαλλήλους για το 2025,
· μειώσεις ΕΝΦΙΑ μόνο για οικισμούς κάτω των 1.500 κατοίκων και εκτός Αττικής.
· επιστροφή ενός ενοικίου, μέτρο αστείο καθώς τα «μαύρα» είναι θεσμός και το μέσο ενοίκιο βγήκε στα ... 225€.
· Κατάργηση του 50% της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις για φέτος, μετά από σχεδόν 15 χρόνια καμίας αύξησης για το σύνολο των συνταξιούχων και άλλα 3 χρόνια για όσους διατηρούν ακόμα προσωπική διαφορά (και βρίσκονται ακόμα στη ζωή...).
Αποκαλυπτική της κυβερνητικής αποσύνδεσης από την πραγματικότητα είναι η δήλωση του υφυπουργού Θ. Πετραλιά ότι «μόνο οι part-time εργαζόμενοι είναι κάτω από 10.000 €», τη στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι/ες πλήρους απασχόλησης βρίσκονται στα 600–900 €. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και μέσα στο Υπουργείο Εργασίας και την Επιθεώρηση Εργασίας υπάρχουν συναδέλφισσες που, παρότι εργάζονται πλήρες ωράριο, μέσω stage, παραμένουν ανασφάλιστες και αμείβονται κάτω από τον κατώτατο μισθό!
Ενώ λοιπόν ο κόσμος της εργασίας παίρνει ψίχουλα, άλλοι τομείς ενισχύονται απλόχερα: ειδικά μισθολόγια, επιδόματα και πρόγραμμα 17.000 κατοικιών αποκλειστικά για ένστολους ενώ το Ταμείο Ανάκαμψης κατευθύνεται σχεδόν στο σύνολό του προς μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Την ίδια στιγμή δεν «περισσεύουν» ούτε 60.000 ευρώ για την επιδότηση παιδικών κατασκηνώσεων των εργαζομένων του Υπουργείου Εργασίας.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα κλίμα επισφάλειας με το 72% των νέων εργαζομένων να δηλώνει ότι σκέφτεται τη μετανάστευση. Οι υποδομές υποβαθμίζονται, οι δημόσιες υπηρεσίες αποψιλώνονται, και η παράδοσή τους σε ιδιωτικά συμφέροντα ανοίγει τον δρόμο για νέες τραγωδίες μετά τα Τέμπη.
Η απάντηση του εργατικού κινήματος είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης. Απαιτεί να συνεχίσουμε τη συζήτηση στους χώρους δουλειάς, να οργανώσουμε συλλογική αντίσταση απέναντι στις νέες περικοπές και να συγκροτήσουμε κοινό μέτωπο όλων των μαχόμενων δυνάμεων.
Διεκδικούμε:
· Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για εξοπλισμούς.
· Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επιστροφή 13ου & 14ου μισθού.
· Μείωση ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και κατάργηση ειδικών φόρων στα καύσιμα.
· Φορολόγηση του πλούτου, όχι της εργασίας.
· Δημόσια προγράμματα κοινωνικής κατοικίας για όλους.
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 16ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ