Για ακόμη μία χρονιά οι δημόσιοι υπάλληλοι, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο -των ετήσιων bonus- θεατές, με «παρασκηνιακές κινήσεις» και σίγουρα με ένα «δραματικό» φινάλε για τη συντριπτική πλειοψηφία των περισσοτέρων από εμάς. Όπως και τα προηγούμενα δύο έτη, έτσι και φέτος έχει αρχίσει ένα «κυνήγι» όσων έχουν την αρμοδιότητα να μοιράζουν τα συγκεκριμένα «κίνητρα» βάσει «στόχων», «οροσήμων», «κριτηρίων», «αποδόσεων και ατομικών αξιολογήσεων» και λοιπών εννοιών που δημιουργούν ένα θολό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο εντός του οποίου ανθούν οι ήδη υπάρχουσες τάσεις κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του σώματος των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και η περαιτέρω ένταση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ των συναδέλφων/ισσών.
Τα διάφορα bonus (ΤΑΑ, Εθνικό Σχέδιο Δράσης κ.α) αποτελούν ένα ακόμη μέσο ενίσχυσης της λογικής του κοινωνικού κανιβαλισμού μεταξύ των συναδέλφων/ισσών είτε μεταξύ διαφορετικών υπηρεσιών του κάθε Υπουργείου, είτε εντός της υπαλληλικής ιεραρχίας είτε και εντός της ίδιας βαθμίδας, στρώνοντας έτσι ένα έδαφος αντιπαλότητας και συγκρούσεων, ακολουθώντας την παγίως χρησιμοποιούμενη πρακτική του «διαίρει και βασίλευε». Στο υπάρχον πλαίσιο του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ή του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, με τις υφιστάμενες μισθολογικές ανισότητες, όπως δημιουργούνται και με τη μη συνολική συμμετοχή των υπαλλήλων του στους ελέγχους της Επιθεώρησης Εργασίας ή στις Τοπικές Διοικητικές Επιτροπές και άρα τον αποκλεισμό τους από τις αντίστοιχες αμοιβές, είναι σαφές ότι, καταρχήν η ίδια η λογική του bonus, και δευτερευόντως ο επιλεγόμενος τρόπος κατανομής του (που εξαρτάται από τις διαθέσεις της πολιτικής ηγεσίας και της υπηρεσιακής ιεραρχίας), έρχεται να εντείνει την ύπαρξη των υπαλλήλων «πολλαπλών ταχυτήτων». Η λογική αυτή ενισχύεται καθώς όπως διαφαίνεται από τις πρόσφατές δηλώσεις της αρμόδιας Υφυπουργού Χαραλαμπογιαννη, το σύστημα αυτό θα επεκταθεί και στους ΟΤΑ, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και η απόδοση αυτών των παροχών που θα καλύπταν σε κάποιο βαθμό τις αυξημένες ανάγκες των εργαζομένων την περίοδο των γιορτών (που κάποτε καλύπτονταν από τον 13ο και 14ο μισθό) θα γίνει τελικά κατά πάσα πιθανότητα από ...Γενάρη και βλέπουμε! Δηλαδή, τα μπόνους του 2024 θα δοθούν ...το 2026. Αλήθεια, ποιος θα αξιολογήσει το επιτελικό κράτος για αυτή την καθυστέρηση;;;
Για άλλη μία φορά επιβεβαιώνεται ο δομικά άνισος και προβληματικός χαρακτήρας του bonus, μιας πρακτικής εισηγμένης από τον ιδιωτικό τομέα, που δεν έχει καμία σχέση με την ουσιαστική οικονομική ενίσχυση των δημοσίων υπαλλήλων και αποτελεί μία αμοιβή τελείως προσωρινού επιδοματικού χαρακτήρα -και ειδικά σε μία περίοδο καλπάζουσας ακρίβειας που εξαφανίζει το εισόδημά μας προτού βγει ο μήνας. Ούτε φυσικά με τις εσωτερικές ανάγκες των υπηρεσιών και τη βελτίωση της λειτουργίας τους, όταν όλοι/ες γνωρίζουμε ότι ο δημόσιος τομέας ολοένα απαξιώνεται με τη διαρκή υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των υπηρεσιών του.
Αντιθέτως, τα «ψίχουλα» που μας δίνονται ως «ανταμοιβή», όταν μάλιστα ξοδεύονται δισεκατομμύρια σε πολεμικούς εξοπλισμούς, που καμία σχέση δεν έχουν με την κάλυψη των αναγκών των εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων, και σε λοιπά κυβερνητικά σκάνδαλα, έχουν άλλες ξεκάθαρες στοχεύσεις. Την περαιτέρω εμπέδωση της εισαγωγής λογικών του ιδιωτικού τομέα, όπως η ατομική αξιολόγηση και ανταμοιβή, λογικές που προωθούν τον ατομισμό και τη διαμόρφωση εξατομικευμένων όρων εργασίας στους χώρους δουλειάς, τις πελατειακές σχέσεις και την ανθρωποφαγία.
Κόντρα σε όλα αυτά, η απάντησή μας μπορεί να είναι μία και σίγουρα συλλογική!
Απέναντι σε μισθούς πείνας, αυξήσεις-κοροϊδία και bonus-εμπαιγμό, διεκδικούμε αυξήσεις των βασικών μισθών και την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού! Απέναντι στο πρόσταγμα του απόλυτου ατομισμού, της μοιρολατρίας, της ανθρωποφαγίας και της αντισυναδελφικότητας, να αντιπροτάξουμε τους μαζικούς συλλογικούς αγώνες και την ενότητα για τα δικαιώματα μας σε αξιοπρεπή δουλειά με δίκαιη αμοιβή!