Απεργία ΑΔΕΔΥ στις 13 Μαΐου: Να οργανώσουµε την επιτυχία της, για όλους τους λόγους του κόσµου! - Θάνος Λυκουργιάς
Αναδημοσίευση άρθρου του συναδέλφου και μέλους του ΑντίΛογου, Θάνου Λυκουργιά, το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Rproject
Αυτές οι γραµµές γράφονται ακριβώς δύο βδοµάδες µακριά από τις 13 Μαΐου, ηµέρα κατά την οποία θα πραγµατοποιηθεί απεργία στο Δηµόσιο, την οποία η ΑΔΕΔΥ έχει προκηρύξει από τα τέλη Μαρτίου.
Παρά το γεγονός πως µέχρι στιγµής η σηµασία της απεργίας δεν έχει αναδειχθεί όσο θα έπρεπε, σε όλο το προηγούµενο διάστηµα υπήρξαν σειρά γεγονότων αλλά και κινητοποιήσεων –µεταξύ των οποίων και ορισµένες πολύ ελπιδοφόρες– τα οποία δείχνουν τόσο την κρισιµότητα µιας κεντρικής µέρας αγώνα, όσο και την ύπαρξη διάθεσης για την οργάνωση της απεργίας. Με την επίγνωση όλων αυτών –τα οποία θα επιχειρηθεί να περιγραφούν παρακάτω– αλλά και συνολικά της συγκυρίας στην οποία βρισκόµαστε, στις δύο βδοµάδες που αποµένουν θα χρειαστεί να δώσουµε όλες µας τις δυνάµεις για την επιτυχία της απεργίας.
Όσον αφορά την οικονοµική πραγµατικότητα που βιώνουν οι δηµόσιοι υπάλληλοι, τα πράγµατα είναι λίγο πολύ γνωστά (και είχαν περιγραφεί σε σχετικό άρθρο στο προηγούµενο φύλλο της ΕΑ). Σε µία φράση, οι οριζόντιες µηνιαίες αυξήσεις για το 2026 «ανήλθαν» από 1.4.2026 στα 40 ευρώ µικτά… Μια απλή σύγκριση αυτού του ποσού µε τις τιµές σε βενζίνη, σούπερ µάρκετ κλπ είναι υπεραρκετή, ενώ ειδικά για τους/τις πιο χαµηλά αµειβόµενους υπαλλήλους η κατάσταση είναι ακόµα χειρότερη. Ως γνωστόν, ο οικονοµικός αντίκτυπος της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν δεν έχει φανεί ακόµα και άρα η ακρίβεια θα συνεχίσει να βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο (και) για τους/τις δηµοσίους υπαλλήλους. Όσο αυτά γίνονται όλο και πιο κατανοητά, το αίτηµα για επαναφορά του 13ου και 14ου µισθού –και όχι για bonus…– θα γίνεται όλο και πιο κεντρικό. Και παράλληλα, η σύνδεση της «αδυναµίας χορήγησής του» µε τα δισ. που ξοδεύονται από δω και από κει και ειδικά για τους εξοπλισµούς γίνεται όλο και πιο προφανής.
Όµως, η φτωχοποίηση των υπαλλήλων δεν είναι παρά ένα από τα πολλά ανοιχτά ζητήµατα της περιόδου. Η σταθερή υποστελέχωση και οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις συνεχίζουν να έχουν τον αντίκτυπό τους στη λειτουργία των υπηρεσιών και την ποιότητα των παρεχόµενων υπηρεσιών και αυτό είναι κάτι που θα έρχεται σταθερά στο προσκήνιο. Ενδεικτικά, την περασµένη βδοµάδα άνοιξε ξανά η συζήτηση για την κατάσταση εξάντλησης που επικρατεί στο ΕΣΥ µέσω της ανάρτησης βίντεο από ειδικευόµενη ιατρό που κατήγγειλε τις πολυήµερες συνεχόµενες εφηµερίες για να µπαλωθούν τρύπες. Αντίστοιχα είχαµε και την παραίτηση του µόνου ιατρού στο ΕΚΑΒ στα Χανιά. Είναι δύο ακόµα εικόνες της εργασιακής πραγµατικότητας στις διαλυµένες κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά και της αγωνίας που βιώνει ειδικά το µη µόνιµο προσωπικό (ειδικευόµενοι ιατροί, αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, κάθε λογής συµβασιούχοι κλπ). Αν αυτή είναι όµως η µία όψη, η άλλη είναι πως έχουν αρχίσει να οργανώνονται αρκετές µικρές αλλά και ορισµένες µεγάλες κινητοποιήσεις. Στο υπόβαθρο της πολύχρονης οµηρίας των συµβασιούχων στους δήµους, η ΠΟΕ-ΟΤΑ οργάνωσε πανελλαδική απεργία και συγκέντρωση στην Αθήνα, στην οποία συµµετείχαν τουλάχιστον 5.000 εργαζόµενοι µε αιτήµατα τη µονιµοποίηση των συµβασιούχων στις κοινωνικές δοµές, την κατάργηση της «διάταξης Βορίδη» για την προσφυγή κατά θετικών πρωτόδικων δικαστικών αποφάσεων, την πρόσληψη µόνιµου προσωπικού, πραγµατικές αυξήσεις και επαναφορά των δώρων. Μαζικές και δυναµικές κινητοποιήσεις πραγµατοποιούν εδώ και καιρό και οι συµβασιούχοι στη ΔΥΠΑ αλλά και αλλού, σηµατοδοτώντας µια µάχη που θα κρατήσει για καιρό και µπορεί να αποτελέσει ξανά αγωνιστικό παράδειγµα!
Οι λόγοι για την οργάνωση της απεργίας δεν σταµατούν όµως εκεί, καθώς εµφανίζονται διαρκώς και άλλες πτυχές, εξίσου σηµαντικές. Η ένοπλη επίθεση του «αγανακτισµένου» συνταξιούχου σε βάρος υπαλλήλων στον ΕΦΚΑ και το Ειρηνοδικείο πρέπει να γίνει κατανοητή όχι ως ένα «µεµονωµένο περιστατικό» (που δεν είναι), αλλά ως αντανάκλαση της απαξιωτικής εικόνας που κυβέρνηση και media καλλιεργούν συνειδητά σε βάρος των υπαλλήλων (και όπως δυστυχώς φάνηκε, βρίσκει αρκετούς θιασώτες που σχετικοποίησαν αν δεν επικρότησαν την επίθεση). Απέναντι σε αυτά, το προσωπικό του ΕΦΚΑ απάντησε µε 24ωρη απεργία και συγκέντρωση, ζητώντας µέτρα προστασίας τόσο όσον αφορά την ασφάλεια των εργαζοµένων όσο και αναφορικά µε τη στοχοποίηση των υπαλλήλων. Αντίστοιχα, η µήνυση που άσκησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε βάρος επιθεωρητή εργασίας κατά τη διάρκεια εργατικής διαφοράς και βάσει της οποίας ο τελευταίος οδηγήθηκε µε χειροπέδες στο αυτόφωρο, άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τις εργασιακές συνθήκες µας, αλλά και για το νέο πειθαρχικό βάσει του οποίου ο συνάδελφος κινδυνεύει να τεθεί σε αργία! Αν στα παραπάνω προστεθούν και οι πρόσφατα ψηφισθέντες νόµοι για την Επιθεώρηση Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία και για το λεγόµενο «φιλικό προς τον πολίτη κράτος» ή οι διώξεις στους εκπαιδευτικούς, ξεκαθαρίζεται πως η επίθεση στα δικαιώµατα εργαζοµένων και πολιτών είναι ολοµέτωπη και πρέπει να απαντηθεί αγωνιστικά.
Βρισκόµαστε σε µια συγκυρία όπου έχει αρχίσει να αναπτύσσεται κινητικότητα στους εργασιακούς χώρους και αυτή να είναι αρκετά φανερή. Άρα, η ευκαιρία να πραγµατοποιηθεί µια µαζική απεργία που θα ενώσει στο δρόµο τα διάφορα µέτωπα είναι πολύ πραγµατική. Για να συµβεί αυτό όµως, θα χρειαστούν και προχωρήµατα από την πλευρά των συνδικαλιστικών δυνάµεων της Αριστεράς. Δυστυχώς –µε µεγάλη ευθύνη του ΠΑΜΕ που δεν επιθυµεί να ξεπεράσει την πεπατηµένη, παρά το ότι είναι πλέον πρώτη δύναµη στην ΑΔΕΔΥ– δεν έχει δοθεί ως τώρα το κεντρικό σήµα ότι έχουµε ένα σταθµό µπροστά µας. Παρόλα αυτά, σε διάφορους χώρους έχουν προγραµµατιστεί γενικές συνελεύσεις, ενώ αλλού (πχ στο Υπουργείο Εργασίας) της συνέλευσης θα προηγηθεί παράσταση διαµαρτυρίας για την αδιαφορία της υπουργού στα αιτήµατά µας. Στις µέρες που αποµένουν, τα καθήκοντα είναι συγκεκριµένα: έκδοση ανακοινώσεων, περιοδείες και παρεµβάσεις στους χώρους, ανάρτηση πανό, οργάνωση συνελεύσεων, κουβέντα σε κάθε γραφείο και χώρο για τη σηµασία του να «χαθεί ένα µεροκάµατο» µε στόχο µια µέρα που θα ενώσει όσο περισσότερους γίνεται, για να ανοίξει ο δρόµος ώστε να κερδίσουµε πίσω πολύ περισσότερα!
Είναι πλέον σαφές πως αντιµετωπίζουµε τη διάλυση κάθε δηµόσιου αγαθού και την επιβολή κλίµατος εκφοβισµού σε βάρος όσων αγωνίζονται ή και απλά ασκούν τα καθήκοντά τους, προκειµένου να εκχωρηθούν τα πάντα στους ιδιώτες και να προχωρήσει σε κάθε επίπεδο ο σχεδιασµός της πολεµικής οικονοµίας. Παράλληλα όµως, γίνεται όλο και πιο σαφές πως µας θέλουν να ζούµε µε fuel pass και δεύτερες δουλειές, την ώρα που το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο και η κυβέρνηση µπαίνει σε περίοδο σηµαντικής κρίσης. Η απεργία στις 13 Μαΐου πρέπει να ιδωθεί και µέσα από αυτό το πρίσµα! Απέναντι στις συνθήκες που µας επιβάλλουν, το «ελατήριο» έχει συµπιεστεί πάρα πολύ και η πιθανότητα να υπάρξουν πολύ µαζικές κινητοποιήσεις θα γίνεται όλο και πιο µεγάλη. Να αξιοποιήσουµε την ευκαιρία που έχουµε µπροστά µας, να τα δώσουµε όλα για µια επιτυχηµένη απεργία που θα δώσει τη δυνατότητα να συνεχίσουµε ακόµα πιο µαχητικά!
Η αρχική δημοσίευση στο Rproject
